و از جناب امام حسن و امام حسين عليهما السلام اولادهائى بود كه به نهايت شرف رسيده بودند ؛ اما از امام حسن عليه السلام پس قاسم و عبداللّه و حسن مثنّى و مثلّث و عبداللّه محض و نفس‌زكيّه و ابراهيم قتيل با خمرى ، و علىّالخير و حسين بن على شهيد فخّ ، و ادريس بن عبداللّه و اسماعيل بن ابراهيم بن الحسن المثنّى المقلّب به طباطبا و حضرت عبدالعظيم و سادات بطحائى و شجرى و گلستانه و آل طاوس و غير ايشان - رضوان اللّه عليهم اجمعين - كه احقر در كتاب منتهى الآمال فى ذكر مصائب النبىّ و الآل احوال ايشان را نگاشتم . « 1 » و اما از جناب امام حسين عليه السلام پس به هم رسيد نه تن امامان بزرگوار ، اوّل ايشان حضرت سيّدالساجدين و امام الزاهدين جناب على بن الحسين عليهما السلام زين العابدين و ابن الخيرتين است كه اشبه مردم بود در عبادت به جدّش اميرالمؤمنين عليه السلام ، و در هر شبانه روزى هزار ركعت نماز مىگذاشت ، و پيوسته قائم اللّيل و صائم النّهار و مشغول به تلاوت قرآن و ادعيه و مناجات با قاضى الحاجات بود ، و رسول خدا آن جناب را سيد العابدين نام برده بود ، و گاهى كه به به نماز مىايستاد رنگ مباركش متغيّر مىگشت و حالش نزد خداوند جليل مانند بندگان ذليل بود ، و اعضاى شريفش از خوف خداوند مىلرزيد ، و نمازش نماز مُوَدِّع « 2 » بود ، و در شبها انبان طعام بر دوش مىكشيد و كيسه‌هاى دنانير و دراهم با خود بر مىداشت و به خانه‌هاى فقرا و ارامل « 3 » و ايتام مىبرد ، و روى خود را مىپوشانيد كه كسى آن حضرت را نشناسد ، و بعد از وفاتش گاهى كه جسد مباركش را از براى غسل برهنه كردند و بر مغتسل نهادند بر پشت مباركش از آن انبانها آثارى ديدند كه مانند زانوى شتر پينه بسته بود . و روايت است كه آن حضرت ، كفالت مىكرد اهل بيت صد خانه را از فقراء مدينه .

--> ( 1 ) ( . متنهى الآمال ج 1 ، ص 175 - / 203 . ) ( 2 ) ( . نماز كسى كه با نماز وداع مىكند و احتمال مىدهد آخرين نماز او باشد . ) ( 3 ) ( . زن‌هاى شوهر مرده . )